Voor mijn vriend
Niels
Vandaag begin ik met het schrijven van mijn brief aan jou, mijn vriend. Het zal geen toeval zijn dat het schrijven van deze brief samenvalt met de geboorte van mijn nichtje Maria, gisteren. De dankbaarheid voor een nieuw leven is groot en moeilijk over te brengen, wanneer je alleen bent. In mijn logboek heb ik daarom vandaag de muziek bedankt, in het bijzonder een viool. Deze viool hoorde ik op straat, bespeeld door een jongen. Zoals je denk ik wel weet, is een viool die alleen speelt prachtig eenzaam. De viool maakt deel uit van een familie, zoals ook wij die hebben. In het orkest krijgt ze kracht en kleur door het samenspel, maar daar op straat vervulde ze haar rol in de zuiverheid van het enkelspel. En daarom vandaag deze brief, Niels, omdat jij in mijn ogen deel uit maakt van ons orkest, en soms alleen op straat staat. Net als de viool kun je soms mysterieus en gesloten zijn. Wellicht verklaart dat gelijk mijn uitbundige dankbetuigingen aan jou adres. Niet altijd weet ik me makkelijk in je te verplaatsen. Maar jou brief, mijn reis en wederom jou tijd in het Noorden heeft dat veranderd. In mij heeft zich tijdens de tijd dat wij elkaar kennen een diep respect geworteld voor je. Misschien belemmerde dat af en toe de kritiek. Toch geloof ik zelf maar in een zeer beperkte mate in kritiek. Het perfectionisme dat in jou huist behoeft wellicht kritiek om zo de zekerheid te krijgen dat je alles gedaan hebt wat in je macht lag. Maar zo werkt het voor mij niet. Ik geloof bij jou namelijk dat je er altijd alles aan doet en dat de route die je bewandeld naar een doel, niet door mij verstoord moet worden. Zal ik daarom nooit nadenken over wat jij doet, of wat ikzelf doe? Wat is het dan, waar we beiden behoefte aan hebben? Ik denk aan reflectie en samenspel. Naar ons werk en leven kijken vanaf een afstandje, samen oplossingen gaan zien waar we in ons eentje niet opgekomen zouden zijn. Soms sta je alleen op straat, en samen zitten we in de orkestbak. Ik wil elkaars gedachten beetpakken en ze opnieuw betekenis geven. Dat we net als kinderen een nieuwe werkelijkheid zien, waar nog niets is. En dan met de serieuze kant van ons karakter een conclusie trekken, zodat het wordt wat het moet zijn en niets anders. Dat conclusies moeilijk zijn, weet je nog wel uit onze tijd als student-assistent. Daarom zal ik je perfectionisme en ´solitude´niet bekritiseren. Ze zijn een noodzakelijkheid, dat is wie jij bent en waarom we elkaar mogen. In elkaar zien wij iets dat de ander niet heeft en daarin schuilt de kritiek die we nodig hebben. En onze vriendschap.
Bedankt
Stayed in a beautiful house of Rodrigo Samaniego (notthe one above), and found this book about him and other Ecuadorian architects from the 70’s. Must have been a great time for Quito!
Bogota, Metrópoli Moderna
Found this wonderful book about Bogota architecture of the 70’s.
(Source: 546920)
Having dinner at this amazing place in Minca, thoughts came up about what a home should be. This very friendly couple combined their house with making dinner for guests that would find their hidden treasure. It was a simple home, but beautiful, because they lived there intensely and made it themselves. One could see the ideas, the trying, the errors, the successes. I hope to have a home like this one day.
Clay Architecture - Iza, Colombia
‘A volcano vomitting flames and death is a horribly beautiful image’ - Boullée
Factory proposal by Ledoux
